Terapie
W naszym przedszkolu prowadzone są terapie: psychologiczna, logopedyczna, terapia neurologopedyczna, terapia behawioralna z wykorzystaniem metod Stosowanej Analizy Zachowania, terapia ręki, terapia pedagogiczna, terapia integracji sensorycznej oraz hipoterapia. 

Terapia behawioralna
Terapia behawioralna inaczej Stosowana Analiza Zachowania jest uznawana za jedną z najbardziej skutecznych metod pracy z dziećmi z całościowymi zaburzeniami rozwoju, w tym dziecka z autyzmem.
„ABA” (Applied Behavioral Analysist) oznacza Stosowaną Analizę Zachowania. ABA jest zestawem praw, które stanowią podstawę dla wielu procedur behawioralnych. Stosowana analiza zachowania jest oparta na teorii uczenia się i teorii dotyczącej zachowania.
Stosowana analiza zachowania wykorzystuje prawa uczenia się w procesie terapii w celu rozwoju zachowań pożądanych. Wykorzystuje także prawa rządzące zachowaniem w celu redukcji zachowań niepożądanych, które mogą być szkodliwe dla dziecka, i które nie sprzyjają procesom uczenia się (nabywania nowych umiejętności poznawczych i społecznych).
ABA jest również wykorzystywana w celu rozwijania umiejętności językowych oraz komunikacyjnych dziecka. Jest używana w celu poprawy koncentracji i uwagi, rozwoju umiejętności społecznych, umiejętności poznawczych oraz pamięci.
Terapia ABA, będąca wiodącą terapią w pracy z dziećmi, u których zdiagnozuje się autyzm, zawiera wiele różnych technik. Jednak wszystkie te techniki skupiają się na tym co stało się zanim zachowanie wystąpiło (bodźce poprzedzające z ang.; antecedents) oraz na tym co stało się po zachowaniu (konsekwencje z ang.; consequences). Jedną z technik stosowaną w terapii behawioralnej jest tzw. “pozytywne wzmacnianie”. Kiedy po zachowaniu wystąpi rzecz, która dla nas stanowi wartość (nagrodę) prawdopodobieństwo wystąpienia tego zachowania w przyszłości wzrasta.
Metody stosowanej analizy zachowania są podstawą terapii osób z autyzmem i innymi zaburzeniami. Dzięki ABA możemy:
Uczyć nowych umiejętności w celu zmiany i redukcji zachowań niepożądanych. Twoje dziecko może nauczyć się „co robić” nie tylko „czego nie wolno robić”
Rozwijać pozytywne zachowania i redukować zachowania niepożądane np. wzmacnianie może wpływać na wzrost zachowań społecznych i co za tym idzie redukcję zachowań niepożądanych takich jak samouszkadzanie lub zachowania stereotypowe (zróżnicowane wzmacnianie-DRA, DRO, DRI, DRL)
Rozwijać umiejętności akademickie, społeczne oraz umiejętności dotyczące samodzielności dziecka
Wpływać na możliwość koncentrowania się na zadaniu, kończenia zadania oraz rozwijać motywację do pracy
Dążyć do poprawy umiejętności poznawczych. Pomóc twojemu dziecku rozwijać umiejętności uczenia się
Generalizować nabyte umiejętności tzn. wykorzystywać umiejętności, które dziecko nabyło w procesie terapii w innych sytuacjach i wśród innych osób.
Wspierać rozwój dziecka w szkole bądź przedszkolu między innymi poprzez kształtowanie i wzmacnianie zachowań pożądanych

TERAPIA RĘKI

Nasze ręce jako wyspecjalizowany narząd odpowiedzialne są w naszym ciele za wiele funkcji, m.in. za: popychanie, podnoszenie ciężarów, siłowanie się. Jednocześnie ręce potrafią wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy w zakresie: samoobsługi, rysowania, pisania, a nawet artykulacji i szeroko pojętej komunikacji. 
Jeżeli u dziecka pojawiają się dysfunkcje w obszarze motoryki małej rąk, wówczas zaleca się zastosowanie zajęć z zakresu terapii ręki.
Terapia ręki to przede wszystkim usprawnianie małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców. Terapia ręki to również dostarczanie wrażeń dotykowych, umożliwiających poznawanie różnych kształtów, struktur materiałów oraz nabywanie umiejętności ich rozróżniania.
Głównym celem terapii ręki jest osiągnięcie samodzielności w zakresie podstawowych czynności życia codziennego.
Do innych celów terapii ręki zalicza się także:
poprawę umiejętności chwytu
wypracowanie zdolności skupienia uwagi i patrzenia
wzmacnianie koncentracji
poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej
przekraczanie linii środka ciała.
Schemat zajęć z terapii ręki:
Powitanie – może przyjmować różne formy: podanie ręki, masaż dłoni oliwką, piosenka powitalna, wyliczanka, wierszyk, zabawa paluszkowa. Jest to ważna część zajęć, gdyż stwarza dziecku poczucie bezpieczeństwa, możliwość przewidywalności i daje dziecku sygnał, że rozpoczną się jakieś fajne zabawy.
Zabawy i ćwiczenia angażujące głównie obręcz barkową oraz stawy ramienne.
Ćwiczenia angażujące staw łokciowy.
Ćwiczenia ruchów precyzyjnych (zabawy usprawniające nadgarstek oraz ruchomość wszystkich stawów palców).
Relaksacja (słuchanie muzyki relaksacyjnej, trening autogenny). Na uwagę zasługuje fakt, iż to właśnie dziecko decyduje o formie relaksu.
Pożegnanie (w dowolnej formie).
Terapia ręki przeznaczona jest dla dzieci:
niechętnie podejmujących czynności manualne (np. malowanie, lepienie z plasteliny) oraz mających problem z koordynacją obu rąk w trakcie wykonywania tych czynności, a także z koordynacją wzrokowo-ruchową
mających znacznie obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej (obręczy barkowej, stawu łokciowego, w obrębie nadgarstka i stawów palców)
mających problem w zakresie samoobsługi
z nadwrażliwością dotykową oraz niedowrażliwionych dotykowo
niewidomych i słabo widzących (dłonie dla tych dzieci są zmysłem kompensującym uszkodzony analizator wzrokowy)
Terapia SI
Metoda integracji sensorycznej (SI; z ang. Sensory Integration) powstała w Stanach Zjednoczonych a jej autorką jest psycholog, terapeutka, pedagog specjalny Jean Ayres. Podstawą tej metody jest wiedza z zakresu psychologii, neurofizjologii oraz anatomii. Metoda ta jest powszechnie znana i stosowana w krajach Europy Zachodniej, USA, Kanadzie, Brazylii, Australii i Nowej Zelandii. W Polsce jest uznawana za jedną z najnowszych kompleksowych metod stosowanych w terapii dzieci z opóźnieniami w rozwoju psychoruchowym i trudnościami w nauce.
Integracja sensoryczna a prawidłowy rozwój dziecka
Prawidłowy rozwój dziecka jest między innymi uzależniony od prawidłowego rozwoju i integracji systemów zmysłowych. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego mogą być spowodowane niedojrzałością systemów zmysłowych: wzrokowego, słuchowego, dotykowego, proprioceptywnego, przedsionkowego oraz układów węchu i smaku (np. Zespół Downa, mózgowe porażenie dziecięce)
Dysfunkcje procesów SI wynikają również w dużym stopniu z nieprawidłowości w rozwoju psychoruchowym dziecka. Podłożem dysfunkcji procesów SI mogą być mikrouszkodzenia korowe i co za tym idzie deficyty funkcji percepcyjno – motorycznych. Natomiast przyczyny wtórne dysfunkcji procesów SI wynikają najczęściej z uwarunkowań neurologicznych związanych z uszkodzeniami w obrębie ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
Integracja sensoryczna jest kierowana i stosowana w terapii przede wszystkim dzieci z:
nadruchliwością i problemami w koncentracji uwagi,
autyzmem,
trudnościami w uczeniu się,
zaburzeniami w rozwoju komunikacji w zakresie mowy biernej i czynnej,
zespołem Downa i niektórymi zespołami uwarunkowanymi genetycznie,
dysleksją rozwojową,
obniżonym poziomem rozwoju intelektualnego,
mózgowym porażeniem dziecięcym.

Terapia psychologiczna
Terapia psychologiczna obejmuje wykorzystywanie wiedzy z zakresu psychologii behawioralnej, poznawczej, poznawczo-behawioralnej, rozwojowej, oraz systemowej w celu wspomagania rozwoju dziecka oraz wsparcia psychologicznego systemu rodziny.
Terapia psychologiczna skierowana jest przede wszystkim do dzieci:
z trudnościami w nauce,
z deficytami uwagi,
z nadpobudliwością ruchową,
z trudnościami w relacjach z rówieśnikami,
z trudnościami w relacjach z rodzicami,
z trudnościami emocjonalnymi,
z deficytami w umiejętnościach społecznych
z zaburzeniami zachowania,
z trudnościami w radzeniu sobie ze stresem,
rozwijających się typowo ale prezentujących trudności wychowawcze.

Terapia logopedyczna
Terapia logopedyczna jest nieodłącznym elementem terapii dziecka z zaburzeniami rozwoju, w szczególności dzieci z diagnozą autyzmu, zespołu Aspergera, całościowymi zaburzeniami rozwoju.
W naszym przedszkolu prowadzimy badania przesiewowe i terapię logopedyczną opierającą się na ocenie poziomu rozwoju mowy dziecka. Kształtowaniu i rozwijaniu mowy i języka dziecka oraz korekcie wadliwej artykulacji.

Terapia logopedyczna jest skierowana przede wszystkim do dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju ( w tym dzieci ze spektrum autyzmu), dziećmi z zespołem Aspergera i niektórymi zespołami uwarunkowanymi genetycznie. Prowadzimy terapię logopedyczną również dla dzieci ze Specyficznymi Zaburzenia Językowymi (SLI)
Terapia logopedyczna zawsze opiera się na współpracy z psychologiem w zakresie stymulacji ogólnego rozwoju dziecka.
TERAPIA NEUROLOGOPEDYCZNA
Terapia neurologopedyczna ukierunkowana jest na likwidowanie zaburzeń komunikacyjnych spowodowanych uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Do uszkodzeń mózgu dochodzi wskutek chorób neurologicznych, urazów czaszkowo-mózgowych, udarów niedokrwiennych lub krwotocznych mózgu, pojawienia się guzów i po operacjach ich usunięcia.
Wskazania
afazja
dyzartria
alalia
mózgowe porażenie dziecięce
wady wrodzone centralnego układu nerwowego
wady genetyczne
niepełnosprawność sprzężona
uszkodzenia mózgu
choroby neurologiczne
autyzm
Cele terapii
rozbudowanie zasobu słownictwa czynnego i biernego
usprawnienie motoryki narządów mowy
poprawienie jakości funkcji językowej, oddechowej, fonacyjnej
wypracowanie alternatywnych zachowań komunikacyjnych
Do odbudowy sytemu językowego i sprawności komunikacyjnej wykorzystujemy zdolności kompensacyjne mózgu. Wybór metody usprawniania zależy od rodzaju zaburzenia, indywidualnych potrzeb pacjenta oraz jego kondycji zdrowotnej.
Metody
ćwiczenia kształtowania oddechu dla mowy, wyrabiania oddechu przeponowego, wydłużanie fazy wydechowej, ćwiczenia ekonomii oddechu, umiejętności synchronizowania pauz oddechowych z całością treści wypowiedzi
ćwiczenia głosowe, kształtowania właściwej tonacji, rozciąganie głosek, modulowanie siły głosu i brzmienia głosek w sylabach, wyrazach, zdaniach
ćwiczenia słuchowe, usprawnianie odbioru bodźców akustycznych, rozpoznawanie wrażeń słuchowych, ćwiczenia poczucia rytmu i intonacji
ćwiczenia wizualizacji, kontroli wzrokowo-dotykowej, objaśniające ułożenie narządów artykulacyjnych według określonego schematu, uczulanie miejsc artykulacji
ćwiczenia artykulacyjne, usprawniające funkcjonowanie narządów mowy
wywoływanie głosek w izolacji, utrwalanie ich poprawnej realizacji w logotomach, wyrazach, zdaniach, z nasileniem głoski trenowanej
ćwiczenia fonetycznych modyfikacji, ćwiczenia rytmizujące
ćwiczenia leksykalne i rozwijające mowę
Jednym z najważniejszych aspektów terapii jest współpraca z najbliższym otoczeniem dziecka, praca nad motywacją pacjenta, mobilizowanie go do aktywnego i świadomego działania na rzecz poprawy zdolności mowy i komunikacji.

TERAPIA PEDAGOGICZNA
Terapia pedagogiczna – (tzw. pedagoterapia) to świadome i celowe oddziaływanie na podmiot wychowania za pomocą metod i technik zmierzających do przywrócenia pożądanych cech osobowo -poznawczych w obrębie motywacji oraz emocji edukacyjnej. Jest to również oddziaływanie za pomocą środków psycho-pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności w edukacji tj.: nabywaniu, przyswajaniu wszechstronnej wiedzy i posługiwaniu się nią w życiu społecznym.
Pedagoterapia ma na celu przywracanie powodzenia edukacyjnego poprzez reedukację i stanowi specjalną interwencję pedagogiczną, zmierzającą do przywrócenia określonych norm społecznych cech zachowania edukacyjnego, jako postawy celującej w rozwoju umysłowym człowieka. Terapia pedagogiczna jako re-wychowanie pozytywnych zmian w obrębie sfer: poznawczej i emocjonalno – motywacyjnej a także osobowości w strukturze umiejętności nabywania wiedzy ogólnej przez podmiot oddziaływań terapeutycznych.
Cele terapii pedagogicznej
Celem terapii pedagogicznej jest przywrócenie możliwości rozwoju umysłowego do normatywu społecznego, podmiotom z deficytami edukacyjnymi na miarę ich możliwości psychosomatycznych, poprzez:
stymulowanie rozwoju dzieci i młodzieży – jest to cel nadrzędny;
stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psycho – motorycznych
wyrównywanie braków w wiedzy i praktycznych umiejętnościach manualnych,
eliminowanie niepowodzeń edukacyjnych poprzez różne metody i techniki
eliminowanie niepowodzeń emocjonalno – społecznych i ich konsekwencji.

HIPOTERAPIA
Hipoterapia jest to ukierunkowane działanie terapeutyczne mające służyć poprawie funkcjonowania człowieka w sferach fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i/lub społecznej, podczas którego, specjalnie przygotowany koń, stanowi integralną część procesu terapeutycznego. Realizowana jest przez wykwalifikowanego hipoterapeutę zgodnie z zaleceniami lekarza kierującego na hipoterapię i we współpracy z innymi specjalistami prowadzącymi danego pacjenta.

ODDZIAŁYWANIE HIPOTERAPII

1. Sfera fizyczna – podnoszenie ogólnej sprawności, normalizacja napięcia mięśniowego;
torowanie prawidłowego wzorca chodu; poprawa koordynacyjnych zdolności motorycznych,
głównie równowagi i poczucia rytmu; poprawa orientacji w przestrzeni i schemacie
własnego ciała; stymulacja i normalizacja czucia głębokiego oraz powierzchniowego.
2. Sfera emocjonalno – motywacyjna – wzrost motywacji i akceptacji procesu
terapeutycznego; zwiększenie poczucia własnej wartości; zmniejszenie zaburzeń
3. Sfera poznawcza – stymulacja odbioru wrażeń zmysłowych; poprawa percepcji
wzrokowej i słuchowej; stymulacja uwagi, pamięci, myślenia, mowy; nabywanie i
rozwijanie nowych umiejętności.
4. Sfera społeczna – aktywizacja psychospołeczna; rozwijanie pozytywnych relacji

FORMY HIPOTERAPII
Fizjoterapia na koniu – gimnastyka lecznicza na koniu poruszającym się stępem, mająca na celu usprawnienie ruchowe; prowadzona przez fizjoterapeutę lub pod jego kierunkiem. Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka – zespół działań jeździeckich, pedagogicznych i psychologicznych podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego; prowadzona przez psychologa, pedagoga, terapeutę zajęciowego lub pod ich
Terapia kontaktem z koniem – celem terapii jest nawiązanie 
kontaktu pacjenta ze zwierzęciem, z otaczającym środowiskiem, wreszcie z innymi ludźmi, jej istotą jest kontakt pacjenta z koniem, stworzenie sytuacji terapeutycznej, a nie samo dosiadanie konia; prowadzona przez psychologa, pedagoga, lekarza psychiatrę lub pod ich kierunkiem. Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla osób niepełnosprawnych (rekreacyjną i sportową), która nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i może mieć aspekt terapeutyczny.

Grupa Wsparcia
Grupa wsparcia dla rodzeństwa dzieci z diagnozą autyzmu lub całościowych zaburzeń rozwoju.
Spotkania prowadzą psycholodzy-terapeuci, pracujący na co dzień z dziećmi z autyzmem i zaburzeniami pokrewnymi. Pomaga dzieciom rozpoznawać różne emocje pojawiające się w związku z niepełnosprawnością rodzeństwa oraz pokazuje sposoby radzenia sobie z nimi. Zajęcia mają charakter warsztatowy a ich celem jest: Uczestnicy mają możliwość przyjrzenia się własnym potrzebom, wyrażenia swoich emocji oraz nabycia umiejętności adekwatnego rozwiązywania problemów w środowisku rodzinnym.
Ponieważ po każdym bloku zajęć odbywają się spotkania integrujące o charakterze zajęć twórczych, plastycznych i i kulinarnych, uczestnicy grupy będą mieć także okazję do poznania się poprzez wspólne spędzanie czasu i zabawę.
Cena: koszt zajęć zależy od liczby uczestników- od 30 do 50zł. (Zajęcia rozpoczną się kiedy zbierze się grupa co najmniej 4 osób).
Czas zajęć: czas trwania jednego bloku zajęć zależy od uczestników i tempa pracy całej grupy. Przybliżony czas trwania zajęć z jednego bloku to 4-8 warsztatów. Jednorazowe zajęcia trwają 1,5h.

Proponowane tematy zajęć:
I. Niepełnosprawność mojego brata/siostry
1. Co oznacza dla mnie niepełnosprawność mojego brata/siostry?
• omówienie objawów zaburzeń z perspektywy uczestników grupy.
• na czym polega niepełnosprawność rodzeństwa?
• z jakimi objawami/zachowaniami rodzeństwa jest mi najtrudniej?
• z czego wynikają wymienione objawy/zachowania?
• Podsumowanie
• Zajęcia integracyjne po 1 bloku zajęć:
Warsztaty „kulinarne” dla uczestników grupy.
2. Jak czuje mój brat/siostra
• Sensoryczna symulacja objawów – odczuwanie zaburzeń sensorycznych „na własnej skórze”.
– zastosowanie przedmiotów i narzędzi terapii integracji sensorycznej w celu przybliżenia uczestnikom sposobu odczuwania i odbierania bodźców przez niepełnosprawne rodzeństwo (np. pisanie w gumowych rękawiczkach…..)
• Omówienie doświadczenia i próba przyjęcia perspektywy widzenia świata przez rodzeństwo
• Podsuwanie:
• Zajęcia integracyjne po 2 bloku:
Zajęcia plastyczne połączone z technikami twórczego rozwoju
II. Myślę więc czuję
• Omówienie sytuacji, w których odczuwamy emocje pozytywne i negatywne w środowisku rodzinnym.
• Nazywanie różnych emocji i określanie ich przyczyny.
• Rozpoznawanie emocji na poziomie myślenia, odczuwania i zachowania
– wychwytywanie myśli automatycznych
– wpływ myśli na emocje
– sposoby myślenia o sobie i o rodzinie.
– nazywanie błędów w myśleniu o sobie i innych
– omówienie zniekształceń poznawczych na podstawie doświadczeń uczestników.
• Podsumowanie
• Zajęcia integracyjne po 3 bloku:
Zajęcia ruchowe połączone z technikami treningu interpersonalnego.
III. Sposoby radzenia sobie z trudnymi emocjami
• Mówienie o własnych emocjach w kontekście życia rodzinnego
• Wyrażanie własnych potrzeb w rodzinie.
– umiejętność komunikowanie własnych potrzeb i emocji rodzicom
• Trening rozwiązywanie problemów.
• Podsumowanie
• Zajęcia integracyjne :
Trening relaksacyjny- techniki relaksacji neuromięśniowej.